Pagina 1 van 1

Derde Slag bij Ieper, Passendale

Geplaatst: 05 jun 2011 09:00
door Gepard
Afbeelding

Bloedbad bij Passchendaele.
Begin 1917 hadden de Duitsers elk geallieerd leger dat hen bestreed,uitgeschakeld.Met uitzondering van de Britten.De Britse veldmaarschalk Haig was onverstoorbaar.Het Britse expeditieleger zou opnieuw van zich laten horen aan het front bij Ieper.

Vele decennia na dato werpt de derde Slag bij Ieper nog altijd een donkere schaduw over de Britse deelname aan de Grote Oorlog.Het wordt herinnerd als Passchendaele,een naam die gruwelijke beelden oproept van stervende Britse soldaten in een nachtmerrieachtig landschap van modder en slijk.
Bijna 300.000 Britse soldaten kwamen om tijdens het meedogenloze offensief van veldmaarschalk Sir Douglas Haig.Nog voordat het offensief eindigde,was het al onderwerp van bijtende controverse.David Lloyd George was een van de eerste,en zeker niet de laatste,die het offensief veroordeelde als een zinloze slachtpartij.

Afbeelding

Australische soldaten rukken op over loopplanken over de modder van Vlaanderen.Ze zijn op weg naar Passchendaele,dat zich in de verte bevindt.Dichter bij het front moesten de verplaatsingen tijdens het donker plaatsvinden.een gewonde of uitgeputte militair die even stilstond had weinig kans om te overleven als hij uitgleed in een granaatkrater.

Uitputtingsjaar.
Haig plande 1917 als een uitputtingsjaar,dat de weg vrij zou maken voor een beslissende overwinning op Duitsland in 1918.De geschiedenis zou hem gelijk geven,maar de volhardendheid waarmee hij de uitputtingsslag tot in de herfst voortzette,heeft een onuitwisbare smet op zijn reputatie achtergelaten.
Zijn doel was om door te breken tot de Vlaamse Kust en daar de Duitse marinebases bij Zeebrugge en Oostende te veroveren.Een tweede doelstelling was gebaseerd op simpele berekeningen.De geallieerden hadden veertien miljoen soldaten en de Centrale Mogendheden negen miljoen.Daarnaast hadden de geallieerden ng negen miljoen man in reserve en de Centrale Mogendheden slechts drie miljoen.Als de Duitsers uitgeput konden worden tijdens een massale veldslag in 1917,zo luidde Haigs redenering,dan zou hun leger onder de druk bezwijken en de oorlog ten einde zijn.
De hel van Verdun,gevolgd door het desastreuze offensief van generaal Robert Nivelle,brak het moreel van het Franse leger.Hierdoor moesten de Britten alle last aan het Westfront dragen.Het leger van Haig verschilde sterk van het vrijwilligersleger van Kitchener uit 1916.Het ontbrak de mannen van Haig aan het gepassioneerde enthousiasme waarmee die van Kitchener bij de Somme hadden aangevallen.Maar daar stond tegenover dat het een veel professionelere organisatie was,die een beter lot verdiende.

Afbeelding

Het slepen van een 18-ponds kanon,9 augustus 1917.De zware regenval die zoveel problemen veroorzaakte tijdens het Ieperoffensief,begon op 31 juli.De grond werd één grote modderpoel,waarin mensen,paarden en kanonnen vast kwamen te zitten.

De slag werd op 18 juli geopend.Maar liefst 3091 kanonnen - één voor elke 5,5 meter aan het front - vuurden 4,25 miljoen granaten af.Het was het zwaarste spervuur ooit.Met een apocalyptisch geweld verpletterde het de Duitse frontlinie,maar het vernietigde ook het afwateringsysteem van dit laaggelegen gebied.De infanteristen kwamen op 31 juli om 03.15 uur uit hun loopgraven.De regenval die zo hevig zou zijn tijdens het offensief,begon die ochtend.De overvloedige neerslag vulde de granaatinslagen en kon niet afvloeien.

Afbeelding

Een Britse 6-inch houwitser in actie in de maand augustus.De ongebruikelijk zware regenval en de nieuwe samenstelling van de Duitse verdediging weerstonden de Britse aanvallen in die maand.Veel kabinetsleden wilden dat er een eind kwam aan Haigs offensief en dat er een nieuwe poging werd ondernomen in Italië.

Afbeelding

Een 9,2-inch houwitser in actie ter ondersteuning van de infanteristen die Passchendaele aanvielen.De spoorweg werd gebruikt voor de aanvoer van munitie.Elke granaat wierp een fontein van water op als hij landde en het landschap veranderde in een ondoordringbaar moeras.

Offensief hervat.
Op de eerste dag van de derde Slag bij Ieper werd zo weinig vooruitgang geboekt dat generaal Sir Hubert Gough,commandant van het 5e Leger,het offensief af wilde blazen.Maar na een noodzakelijke onderbreking hervatte Haig het offensief op 16 augustus met de Slag om Langemarck.Het weer was opgeklaard,maar de Duitsers vochten met een enorme vasthoudendheid terug vanuit een netwerk van bunkers van gewapend beton.Deze waren alleen met voltreffers van zware kanonnen uit te schakelen.De aanvallende troepen probeerden tevergeefs om om de bunkers heen te gaan en hun achteringangen te bestoken,maar de aaneengekoppelde machinegeweren en geconcentreerde granaatbeschietingen smoorden elke aanval in de kiem.
De tweede fase begon op 14 september,toen het 2e Leger van generaal Sir Herbert Plumer aan een vijfdaags bombardement van het hooggelegen gebied begon,dat doorkruist werd door de weg naar Menen.De aanval die volgde,bereikte zijn bescheiden doel en aan het eind van de maand september werd tijdens een derde grootscheepse aanval het Polygoonbos ingenomen.Maar opnieuw kwam de regen tussenbeide
Passchendaele is een dorpje tussen Ieper en Roulers,gelegen op een lage heuvelrug.
Haig stond erop dat het dorp in de herfst veroverd moest zijn.Hij was ervan overtuigd dat een nieuwe felle slag,hoewel tegen een hoge prijs,het Duitse leger lam zou leggen.Ondanks het slechte weer en de toch al vreselijke grondconditie,gaf hij zijn orders.In oktober stuurde hij zijn mannen de vleesmolen van Passchendaele in.
Granaattrechters die tot de rand gevuld waren met stinkende modder en slijk,werden veroverd en weer heroverd.De aanhoudende inslagen ploegden de grond om en brachten telkens weer nieuwe lijken aan de oppervlakte.Deze helse beelden werden op het netvlies van de overlevenden gegrift.

Afbeelding

Dode en gewonde Australiërs en Duitsers na een aanval op 12 oktober.Haig laatste doel werd op 6 november ingenomen,maar deze laatste fase van de slag was ongekend afschuwwekkend.Passchendaele overschaduwde de rest van de slag.

Strijd om de aantallen.
Passchendaele werd uiteindelijk op 6 november veroverd.Vier dagen later kwam er een eind aan de slag.In deze monsterlijke slag hadden de Britten bijna 300.000 mannen verloren en de Duitsers ongeveer 250.000.De Britse verliezen werden veel erger betreurd,want tot aan dit punt in de Eerste Wereldoorlog had het Britse Gemenebest veel minder slachtoffers gekend dan elke andere grootmacht.Dit droeg sterk bij aan de bittere herinnering aan de derde Slag bij Ieper.
De Duitsers,die de slag begonnen waren met een rotsvast vertrouwen dat ze de linie zouden kunnen behouden,waren erin geslaagd om het grootste gedeelte van het gebied in handen te houden.Maar hun verliezen waren onvervangbaar en in de zomer van 1917 was er geen publieke ondersteuning meer voor het voortzetten van de oorlog.De Reichstag stemde voor vrede en alleen de meedogenloze greep die de legerleiding had op de politiek,maakte dat Duitsland door bleef vechten.De derde Slag bij Ieper handhaafde de militaire druk op Duitsland in een tijd van toenemende interne chaos.In 1918 wisten de Duitse leiders dat ze snel een eind aan de oorlog moesten maken,voordat ze hun eigen Bolsjewistische revolutie zouden ontketenen.

Uit:World Weapon.
Passchendaele,http://www.historic-uk.com/HistoryUK/En ... ndaele.htm

Re: Derde Slag bij Ieper, Passendale

Geplaatst: 05 jun 2011 09:01
door Gepard
Paddy schreef:
Mooi ... en hopelijk krijgt dit een uitbreiding naar de uiteindelijke verovering van Passendale door het Belgische leger, tijdens het Bevrijdingsoffensief van 1918 Wink

Re: Derde Slag bij Ieper, Passendale

Geplaatst: 05 jun 2011 09:04
door Gepard
In de herfst van 1918 kwam het hele front in beweging.De geallieerde legers zetten het slotoffensief in dat Duitsland op de knieën zou dwingen.Ook het Belgische leger kwam uit haar stellingen aan de IJzer en zette haar bevrijdingsoffensief in.Een groot gedeelte van westelijk België werd bevrijd en op 10 november stonden de Belgen voor Gent.

Wat uiteindelijk het laatste jaar van de oorlog zou blijken,was voor de geallieerden sechts gestart.Van maart tot juni 1918 waren de Duitsers immers onophoudelijk in de aanval.Ze probeerden het numerieke overwicht dat ze door het wegvallen van het oostelijke front verkregen hadden te gebruiken om een beslissende doorbraak te forceren.Maar dat lukte niet,en van medio juni tot begin augustus bestond er een stabiel evenwicht tussen beide kampen.
Maar vanaf toen lag het initiatief bij de geallieerden,die trouwens steeds sterker werden.Eind september waren er al ongeveer een miljoen Amerikaanse soldaten in Europa.Op 25 september telde het Duitse leger in het westen op papier nog 197 divisies.Vele infanteriebataljons waren echter gehalveerd en telden dus minder dan 400 manschappen i.p.v. de normale 800.Het beslissende offensief kon niet lang meer op zich laten wachten.
Ondertussen stortten ook de andere fronten ineen.Duitslands bondgenoten moesten nog vroeger dan Duitsland zelf de wapens neerleggen:Bulgarije deed dat op 29 september,Turkije op 30 oktober en Oostenrijk-Hongarije op 4 november.

Algemeen offensief.
De Franse generaal Ferdinand Foch,de coördinator van de geallieerde legers,wilde voor het einde van 1918 de beslissing afdwingen.Drie kort na elkaar gestarte offensieven moesten de definitieve overwinning brengen.In het zuiden moesten Fransen en Amerikanen op 26 september tussen de Maas en Reims aanvallen in de richting van Mézières.In het centrum zouden de legergroep van het Britse Gemenebest,onder leiding van Haig en versterkt door het 1ste Franse leger,op 27 september aanvallen naar Philippeville.In het noorden zou de legergroep Vlaanderen,onder het bevel van koning Albert en met als chef-staf de Franse generaal Jean-Marie Degoutte,op 28 september aanvallen naar Brussel.
In het zuiden startte de aanval moeizaam: de infanteristen vielen aan,gesteund door zo'n 500 tanks.De hellingen en de bossen van de Argonnen werden door de Duitsers echter hardnekkig verdedigd.In dit slecht begaanbare terrein rezen al spoedig ernstige bevoorradingsproblemen en de grote moed van de Amerikanen woog niet op tegen hun onervarenheid,zdat vooral zij zware verliezen leden.Uiteindelijk zou er toch enige vaart in de aanval komen,en op de dag van de wapenstilstand waren ze de Belgische grens al dicht genaderd.
In het centrum slaagde Haig erin om ten zuiden van Canbrai over zo'n 20km een bres te slaan,maar vanaf 8 oktober slaagden de Duitsers erin zich tijdelijk te herpakken.

Belgische bijdrage.
In het noorden had het Belgische leger alles en iedereen op de been gebracht voor het ultieme offensief,het eerste waaraan koning Albert wilde deelnemen.De zone tussen Nieuwpoort en Diksmuide was na vier jaar van inundatie natuurlijk totaal onbruikbaar.Ook het erg waterrijke gebied rond de Blankaart was niet geschikt voor een offensieve operatie.
Op 28 september,om 2.30ustartte het offensief van legergroep Vlaanderen met en artilleriebeschieting.Om 5.30u kwamen de infanteristen uit hun stellingen: de Belgische 4e divisie van het korps van generaal Michel viel aan in de kleine sector tussen Diksmuide en de Blankaart.De hoofdaanval van 13 divisies,ofwel drie korpsen bevolen door resectievelijk L.Bernheim,Joseph Jacques en Aloïs Biebuyck,vond plaats tussen de Blankaart en Ieper.Twee Franse divisies en de Belgische cavaleriedivisie vormden hier de reserve.Op de rechterflank van de Belgen vielen ondertussen vier Britse divsies aan tussen Ieper en de Leie.Drie Belgische divisies werden achter de spoorlijn Nieuwpoort-Diksmuide paraat gehouden om het gebied niet onbewaakt achter te laten.
De vooruitgeschoven Duitse stelling viel na twee uur strijd.'s Avonds was de belangrijkste Duitse weerstandstelling hier en daar ingedeukt en was het verwoeste bos van Houthulst na zware gevechten veroverd.Het kasteel en het meer van de Blankaart waren omsingeld.Vierduizend Duitsers hadden zich overgegeven.Maar op 29 september vorderden de Belgen nauwelijks: de artillerie moest verplaatst worden en in het door vier jaar oorlog totaal verwoeste landschap was dat bijzonder moeilijk.Toch werden Moorslede en Diksmuide die dag bevrijd.
In het zuiden bereikten de Britten de Leie in een lijn van Armentières tot Komen.Op 30 september stonden de Belgen voor de tweede Duitse verdedigingslinie,die liep over Handzame,Hooglede,Roeselare en Sint-Eloois-Winkel,maar op dat moment viel de aanval stil.
Op 14 oktober trok de legergroep Vlaanderen opnieuw ten aanval.Het korps van Michel rukte op naar Torhout,het Franse korps van Massenet viel aan met vijf divisies naar Roeselare en Tielt toe.Biebuyck startte het offensief met drie Belgische dvisies en één Franse naar Izegem toe en het Britse 2de leger moest Kortrijk veroveren.
Op 15 oktober werd de druk te groot: het Duitse front stortte in elkaar en de Duitsers trokken zch terug.Ze ontruimden de kust,zodat de aan de IJzer achtergebleven Belgen nu haast ongehinderd de IJzer konden oversteken.De Duitsers probeerden de geallieerde opmars af te remmen met machinegeweervuur en gasgranaten,en de 23ste slaagden ze erin de vijand tot staan te brengen aan de Leie en aan het afleidingskanaal van de Leie.
Op 31 oktober startte de aanval opnieuw.Ten zuiden van Deinze kwamen Fransen en Amerikanen over de Leie.De Duitsers aan het afleidingskanaal moesten zich daardoor terugtrekken achter het kanaal Gent-Terneuzen en de Schelde.Op november overschreden de Belgen het afleidingskanaal en op 3 november staken de Amerikanen bij Oudenaarde de Schelde over.Ten zuiden daarvan,bij Kerkhove,kwmen ook de Britten over de Schelde.De toestand was nu voor de Duitsers overal kritiek: in de streek van Condé-Guise boekten de Britten het ene succes na het andere en in het zuiden konden de Duitsers slechts met de allesgrootste moeite de Frans-Amerikaanse vloedgolf indijken.
Op 1 nvember stonden nog 168 Duitse dvisies aan het front tegenover 210 geallieerde.Het front liep,over Gent,Zottegem,Geraardsbergen,Bergen,Chimay,Sedan en Verdun.Sinds het begin van het offensief hadden maar liefst 300.000 Duitsers zich overgegeven.Daarvan hadden de Belgen er 16.000 gevangen genomen.

Het einde.
Nu kon de Duitsers de genadeslag toegebracht worden.In Duitsland zelf pakten zch de dreigende onweerswolken van een revolutionaire staatsgreep samen.Op 26 oktober gaf Ludendorff er de brui aan en vluchtte naar Zweden.De Vloot sloeg aan het muiten en overal doken soldaten-sovjets op.Was het contact met de Russische revolutie de Duitse soldaten dan toch fataal geworden?
De nederlaag was nu in ieder geval een feit: op 8 november vroegen de Duitsers om een wapenstilstand.Op 9 november deed Wilhelm II afstand van zijn keizerstroon en vluchtte hij naar het neutrale Nederland,terwijl in het woelige Duitsland de republiek werd uitgeroepen.
Op 11 november werd in het bos van Compiègne,in de stafwagon van maarschalk Foch,een wapenstilstand ondertekend.Duitsland had Walter Rathenau en een paar lagere stafofficieren afgevaardigd,Groot-Brittannië had twee admiraals gestuurd,België en de VS waren niet vertegenwoordigd.De 14 punten van Wilson vormden de basis van de wapenstilstand.
De economische blokkade van Duitsland zou verder duren tot het ondertekenen van een vredesverdrag.Duitsland moest onmiddellijk 5000 kanonnen,25.000 machinegeweren en heel wat spoorwegmaterieel leveren.Bovendien moesten de Duitsers alle bezette gebieden - ook die in Rusland - ontruimen en alle krijgsgevangenen vrijlaten.Met de ondertekening van de wapenstilstand kwam een einde aan vier jaar oorlog.